Eerder deze week was ik bij de film ‘An Inconvenient Sequel’, het vervolg op de beroemde ‘wake up’ film van Al Gore, ‘An Inconvenient Truth’. Hoewel het veel over de man zelf ging en zijn tomeloze inzet voor klimaatmaatregelen was het zeer indrukwekkend, te meer daar hij zelf langskwam om vragen van het volle Tuschinski theater te beantwoorden.

Er waren een paar interessante passages, zoals het feit dat in de originele film gesproken werd over de dreiging van het onderwater lopen van Manhattan. Critici zeiden in 2006 dat dit schromelijk overdreven was…, totdat in 2012 Orkaan Sandy langskwam. Het meest indrukwekkend deze keer was het feit dat Gore in staat was om India mee te krijgen in het Parijse Klimaatakkoord van 2015. In een eerder stadium wilde India 400 kolencentrales openen om aan de energiebehoefte van 1,3 miljard Indiërs te voldoen. Dat zou het sluiten van 40 Europese kolencentrales natuurlijk totaal te niet doen. Met behulp van o.a. Silicon Valley ondernemers, die patenten ter beschikking stelden na aandringen van Gore en de belofte van lage rente op leningen, kon hij India zover krijgen om ervan af te zien en klimaatneutrale initiatieven te omarmen.

Een opmerking die eveneens bleef hangen was, dat we het dunne appelschilletje, dat we atmosfeer noemen, gebruiken als een ‘open riool’ door er maar vervuilende gassen in los te laten. Hij heeft natuurlijk helemaal gelijk. En we kunnen allemaal best veranderen. Wie kan het zich voorstellen dat we nog in het vliegtuig of restaurant roken, of dat we insecticiden over onze moestuin spuiten? Wie kan het zich voorstellen dat een vrouw ontslag krijgt als ze kinderen krijgt? Mijn moeder vond dit niet ongewoon. Wie kan het zich nog voorstellen dat we elkaar in Europa met miljoenen tegelijk afslachtten? Mijn grootvader kon het nog net navertellen. Gelukkig maar dat we kunnen veranderen. Het is toch absurd dat de uitlaten van miljoenen auto’s en duizenden fabriekspijpen hun giftige afval spuien in dat ene dunne appelschilletje in het universum waarin wij kunnen leven? Wie kan er nog naar een auto met uitlaat kijken zonder zich een beetje beschaamd te voelen? Als dat niet het geval is wordt het wel tijd!

We leven sowieso in een tijd van heroriëntatie. Wie wil er nog chocolade eten van cacao die door slaven in Ivoorkust is geoogst? Of op voetbalschoenen lopen die door Vietnamese kinderhandjes in elkaar zijn gezet? Of textiel dragen van arbeiders in Bangladesh, die 18 uur per dag werken voor een grijpstuiver? Waarom zouden we het allergoedkoopste moeten willen hebben, als het letterlijk over de rug van anderen gaat? Overheden zijn cruciaal in het formuleren van wet- en regelgeving, vooral om een ‘gelijk speelveld’ te creëren, maar ook om de wereldeconomie versneld om te vormen tot een duurzamere economie.

Het blijkt inmiddels ook dat als vermogen wordt ingezet voor een betere wereld, als je investeert in bedrijven, die Duurzaam of Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen (MVO, of SRI in het Engels) je ook nog eens meer financieel rendement hebt. Ondernemingen die zich committeren aan hogere ethische normen, schoon of klimaatneutraal produceren of zich inzetten voor een betere wereld, zijn veelal goed georganiseerd, gezonder, innovatiever en succesvoller. Zijn kunnen het zich veroorloven om voorop te lopen en maken dus gemiddeld meer winst.

Financieel gewin kan dus samengaan met streven naar een eerlijkere, gelijkwaardige en schonere wereld. Kijk maar naar het rendement van de indexen MSCI Europe en MSCI Europe SRI (deze index volgt bedrijven die aan de MVO-normen van de Verenigde Naties (SDG) voldoen). Denk bij de MSCI Europe SRI-index aan bedrijven als Roche, Allianz, Unilever en ASML, maar ook Total, de Franse Oliemaatschappij. Deze bedrijven lopen voorop in hun sector als het gaat om het implementeren van SRI-standaarden. Europa is op dit gebied overigens een duidelijke voorloper. In de afgelopen 10 jaar (inclusief krediet crisis) heeft de SRI- index de ‘gewone’ Europese index met ca. 20% verslagen. Bij de Wereld-index, of die van de VS is het verschil kleiner, maar aangezien Europa op dit vlak duidelijk voorop loopt, kun je verwachten dat ook voor deze indices de komende jaren een outperformance van de SRI-index is te zien. Dus help Al Gore, help jezelf en switch je belegging naar een SRI-variant!

Week 50

ING bouwt financiering energie uit kolen af

ING noemt als eerste grote bank een concrete datum voor een einde aan de financiering van kolenenergie. De bank wil uiterlijk eind 2025 ,,nagenoeg geen" geld meer steken in elektriciteitsopwekking uit kolen.

Concreet betekent dat volgens de bank dat per direct geen nieuwe klanten worden aangenomen in de energiesector die voor meer dan 10 procent afhankelijk zijn van kolen. Van nieuwe klanten wordt bovendien verlangd dat ze plannen hebben om dat percentage in 2025 afgebouwd te hebben tot hooguit 5 procent, wat in investeringskringen als nihil wordt gezien.

Verder geldt ook voor bestaande klanten dat ING eind 2025 geen energiebedrijven meer financiert die voor meer dan 5 procent kolen gebruiken. Om ze te helpen bij de energietransitie financiert ING nog wel energieprojecten die niet meer op kolen gebaseerd zijn.

Kredietverlening

Ten slotte wordt de kredietverlening aan kolencentrales tot eind 2025 afgebouwd. ING financierde sinds 2015 al geen nieuwe kolencentrales meer. Het kreeg de afgelopen tijd echter nog wel kritiek van milieuorganisaties, omdat een uitzondering gold voor bedrijven waarmee vóór 2015 al verplichtingen waren aangegaan.

ING, dat ook de eigen CO2-uitstoot met de helft wil verlagen ten opzichte van 2014, laat via manager bedrijfsethiek Arnaud Cohen Stuart weten al langer bezig te zijn met de nieuwe strategie. Zo was de bank naar eigen zeggen ook al een van de eerste grote banken die klimaatneutraal ging werken.

Voorbeeld

Een van de redenen om nu aan de vooravond van een nieuwe klimaatconferentie in Parijs extra stappen te zetten zijn de toenemende kredietrisico's indien regelgeving wordt aangescherpt. ,,Als steenkool verder aan banden wordt gelegd, dan ontstaat een kredietrisico voor banken. Dat speelt nu nog niet in alle landen, maar wij denken dat ook in landen in Azië uiteindelijk stappen worden gezet."

Greenpeace laat weten blij te zijn met de stappen die ING zet. De milieuorganisatie spreekt van een ,,indrukwekkende zet" die laat zien dat kolen hun langste tijd hebben gehad. ,,Het is nu aan de andere banken, pensioenfondsen en verzekeraars om hier een voorbeeld aan te nemen en net als ING te stoppen met het financieren van klimaatverandering."

 

 

ECB houdt rente onveranderd

De Europese Centrale Bank (ECB) houdt de rentetarieven in de eurozone onveranderd op hun historisch lage niveaus. Dat meldde de centrale bank donderdag na afloop van de beleidsvergadering. De herfinancieringsrente blijft daardoor 0 procent, wat betekent dat banken gratis geld kunnen lenen bij de centrale bank. De depositorente blijft min 0,4 procent, waardoor banken geld toeleggen op de middelen die ze bij de ECB stallen. Centralebankpresident Mario Draghi zal het rentebesluit later in de middag toelichten. Marktkenners hielden er al rekening mee dat de ECB nu niet zou tornen aan de rente. Op de beurzen was dan ook weinig beweging te zien toen het nieuws bekend werd. Ook de koers van de euro kwam amper van zijn plaats. Een eventuele renteverhoging ligt nog ,,ver voorbij de horizon'' van de maatregelen rond het steunprogramma, zo zei Draghi al bij de vorige beleidsvergadering. Die opmerking werd nu opnieuw opgenomen in de verklaring van de ECB.

Lage inflatie

In oktober maakte de centrale bank bekend zijn omvangrijke steunbeleid met ingang van volgend jaar flink af te bouwen. Dan halveert de ECB het miljardenbedrag dat maandelijks via zijn opkoopprogramma in de economie van de eurozone wordt gepompt. Nu gaat het nog om 60 miljard euro per maand, maar dat wordt straks teruggebracht tot 30 miljard euro.

De lage rente en het opkopen van schuldpapier zijn middelen van de ECB in de strijd tegen de lage inflatie in de eurozone. Met hun opkoopprogramma willen de centralebankiers in Frankfurt in ieder geval doorgaan tot eind september volgend jaar. Er wordt nog bekeken of het programma dan verder afgebouwd kan worden of dat er weer een opschaling nodig is.

Fed schroeft rente in VS verder op

De Federal Reserve (Fed) heeft de rente in de Verenigde Staten woensdag met een kwart procentpunt verhoogd. De koepel van Amerikaanse centrale banken zette daarmee een volgende rentestap na eerdere verhogingen in maart en juni dit jaar. De financiële markten hielden over het algemeen al rekening met een verdere stijging. Het belangrijkste tarief kwam door de vijfde verhoging sinds eind 2015 op een bandbreedte van 1,25 procent tot 1,5 procent. Tot die eerste verhoging ruim een jaar geleden stond de rente zeven jaar lang op nul procent. De beslissing om de rente te verhogen was overigens niet unaniem. Twee van de negen beleidsmakers stemden tegen. Ook voor 2018 worden drie rentestappen voorzien. Een jaar later zouden er nog twee moeten volgen.

Positiever

De Fed hield zijn verwachtingen voor de inflatie intact. Op de middellange termijn moet het gewenste niveau van rond de 2 procent worden bereikt. Voor volgend jaar gaat de Fed uit van een economische groei van 2,5 procent. Dat is hoger dan de eerder voorspelde 2,1 procent. Ook voor 2019 en 2020 is de Fed positiever gestemd. De groei van de economische activiteiten noemde de centrale bank solide. Ook de aanwas van nieuwe banen kreeg het oordeel deugdelijk. De groei van de werkgelegenheid zal volgens de centrale bank sterk blijven.

Investors are demanding corporate action on climate change – Financial Times,  John Plender

More often than not it takes a big shock to persuade people to come up with collective solutions to acute global challenges. The difficulty with climate change is that it is literally and metaphorically a slow burn affair in which the threat builds incrementally. Such an insidious accumulation of risk is profoundly worrying. Yet in the past week institutional investors from around the world have triumphantly demonstrated that something can be done even without the galvanising impetus of a shock.

ExxonMobil, the world’s biggest listed oil and gas group, has bowed to investor demands for increased disclosure on climate risks to its business. This followed a 62 per cent vote against the board at May’s annual meeting on a shareholder proposal calling for a yearly assessment of the long-term portfolio impact of climate change policies.

This week the company declared that it intended to spell out how it would be affected by the 2015 Paris agreement, in which nearly 200 countries committed themselves to hold the increase in the global average temperature to well below two degrees Celsius above preindustrial levels. It also promised to explain its positioning for a lower carbon future. Since ExxonMobil fought tooth and nail against similar proposals in earlier years, its climbdown was quite something.

Separately, 225 global institutional investors controlling assets worth $26.3tn last week launched an initiative to put pressure on 100 of the world’s more carbon intensive companies to step up their actions on climate change. Climate Action 100+, as it is known, is the biggest shareholder action plan ever launched. The aim, says Anne Simpson, investment director for sustainability at Calpers, the closely involved Californian government employees’ pension fund, is to “put the power of money on the biggest corporate greenhouse gas emitters and hold their boards to account”. To meet the Paris commitments they will have to cut emissions by 80 per cent.

The background is growing interest in sustainable investing and the environmental, social and governance agenda. Institutional investors increasingly regard these so-called ESG issues as part of long-term risk management and of their fiduciary duty to beneficiaries.

Many now recognise that climate change poses financial risks to companies, investors and to the financial system as a whole, while the transition to a low carbon world will throw up big investment opportunities. Many of the large institutions, meanwhile, are mapping out their carbon footprint across every company in the portfolio as they move towards lower carbon investing.

Why have institutional investors become so active now, especially those such as BlackRock and Vanguard that had supported the ExxonMobil board over previous climate change resolutions? On many big governance issues, such as curbing excessive boardroom pay, constraining over-dominant chief executives or policing conflicts of interest, the institutions are serial underperformers.

Part of the answer is that transparent voting puts pressure on fund managers. The likes of BlackRock point out that they have engaged with ExxonMobil for years and that their patience simply ran out. Their competitors suspect that they were feeling exposed and worried about losing current clients when ESG issues have become mainstream investor concerns.

It is impossible to overestimate the importance of the Paris agreement in this. The two degree temperature target highlighted how the transition to a low-carbon economy would affect corporate cash flows and earnings. It will also create “stranded assets” whose value is impaired because they are rendered obsolete. Oil, gas and coal could become unburnable without expensive carbon capture technology.

An understanding of these risks has been enhanced by Mark Carney, the Bank of England governor, who has dubbed climate change “the tragedy of the horizon”. That is, the catastrophic impacts of climate change will be felt beyond the traditional horizons of most actors, imposing a cost on future generations that the current generation has no direct incentive to fix. As chairman of the Basel-based Financial Stability Board, he also set up a task force to give investors information to identify companies most at risk and best prepared.

The business models of countless companies are not properly positioned for a low-carbon economy. For want of better information, much capital is being misallocated. And markets are underpricing climate risk, according to Sacha Sadan, director of corporate governance at Legal & General Investment Management. He likens the position to just before the financial crisis of 2008-9, when complex mortgage-backed securities were overvalued and little understood. “It’s only when it hits you between the eyes that realistic valuations take effect,” he says.

Clearly the co-ordinated response to climate change has not been helped by President Donald Trump’s decision to withdraw the US from the Paris agreement. Yet with the big investment institutions ready, in Ms Simpson’s words, “to breathe down the necks of the worst emitters, while offering the carrot of access to capital for better performers”, something momentous is going on.

 

Bernard Janssen

Bernard werkt sinds eind jaren ‘90 in het vermogensbeheer, na zijn studies Werktuigbouwkunde en Bedrijfskunde aan Universiteit Nyenrode. Hij leerde hij het vak van beleggen en vermogensallocatie als Investment Strategist bij ABN AMRO, waarbij hij altijd op zoek is gegaan naar het beter begrijpen van de mondiale financiële markten. Dit bracht hem in Italië waar Bernard bij een Italiaanse bank beleggingsfondsen introduceerde. Zijn periode daar gebruikt hij nu ook om Italiaanse wijnen te importeren. Zijn onafhankelijke en analytische houding maakt dat Bernard verder kijkt dan de vaak te beperkte theorieën over economie en beurs. Na een periode voor grootbanken te hebben gewerkt, heeft Bernard zich recent bij de gespecialiseerde onafhankelijke vermogensbeheerder Persist  aangesloten en schrijft hij deze wekelijkse column.  Voor meer weekly’s zie Blogger.com/Bernards Weekly

Geef een reactie