"Bank gets the profit, I get the loss"

Er zijn van die momenten waarop je teruggaat naar eerdere momenten in je carrière, ik althans wel.

Onlangs had ik zo’n moment toen ik de zogenaamde Trigger Notes en Garantie Notes van een niet nader te noemen Bank zag.

Mijn gedachten namen me mee naar ergens in 1997, het begin van mijn carrière. Als vers opgeleidde beleggingsadviseur kregen we van mijn toenmalige broodbank (ofwel werkgever) een productomschrijving van een zogenaamde reverse convertible. Het principe? Als de koers van de onderliggende waarde boven een bepaald niveau blijft krijg je een hoge rente, zakt de koers dan krijg je aandelen van de onderliggende waarde. Naast de productomschrijving ook een lijst met pensioen bv’s en andere in rente producten geïnteresseerde beleggers.

Jong,  enthousiast (en onervaren, en naïef) klom ik vol goede moed met mijn collega’s (die ook net uit de opleiding waren) in de telefoon om het product bij beleggers onder de aandacht te brengen. Op mijn bellijst stond mr Prestopino, een Italiaan die opmerkelijk goed Engels sprak.  Ik vroeg
mr Prestopino of hij de stukken goed ontvangen had en wat zijn indruk was. Het antwoord zal me mijn hele leven wel bij blijven en het werd een van de vele gesprekken die me tijdens mijn carrière zouden vormen.

Hij zei: “Well mister Bender, you don’t make a very good impression to sent me something like this.” Enigszins uit het veld geslagen door een antwoord dat niet in mijn script stond verzon ik ter plekke een nieuwe vraag: “Why?” “I’ll explain it to you, the Bank gets the profit, I get the loss”.  U zult begrijpen dat mijn telefoontje voor de bank onsuccesvol was.

Nu weer naar 2010.

De omstandigheden zijn hetzelfde, beleggers zoeken naarstig naar rendement, banken zoeken naarstig naar goedkoop geld. Spaarrentes zijn laag en banken springen daarop in door zogenaamde notes aan te bieden. Gestructureerde producten die op het eerste oog veel lijken op een renteproduct. Een relatief hoge uitkering, maar vaak zijn er 20 pagina’s tellende brochures nodig om de belegger de basis informatie te geven. Soms moet u zelfs een optieovereenkomst tekenen, dat geeft te denken voor een "renteproduct".

Uit die brochure blijkt dat:

1.       de hoge uitkering pas wordt uitgekeerd als er aan een aantal voorwaarden wordt voldaan.

2.       er een niet onwaarschijnlijke mogelijkheid is waarbij de belegger een belangrijk deel van de hoofdsom verliest. Veel meer dan de belegger kan verdienen!

3.       de zichtbare kosten best hoog zijn, om nog maar te zwijgen van de verborgen kosten.

4.       het geld niet direct wordt belegt in de onderliggende waarde maar wordt toegevoegd aan het bufferkapitaal van de bank. U heeft slechts een debiteur, hetgeen altijd risicovoller is.

Kortom het risico is in mijn optiek veel te groot voor het geboden rendement!

Ik kan maar weinig verschillen ontdekken met ruim 13 jaar geleden. Mr Prestopino had gelijk, de cliënten bleven met verliezen zitten en de bank had goedkope funding.  Ik was blij met dit gesprek zo vroeg in mijn carrière en heb er veel van geleerd. Nu de banken nog…..